Ik had mijn jasje uitgedaan want het was er erg warm. Ik was wel de enige zie ik. O ja, het ging om de overdracht van Tom Poes en heer Bommel originelen en die van alle andere door Toonder zelf bedachte serie's (Panda, Kappie en Hollewijn) aan het Letterkundig in Den Haag. We schrijven 2010. U ziet o.a. Toonder's zoon Eiso die een grote bijdrage leverde aan het werk van zijn vader. Waarom was ik daar zult u zich afvragen. Ik was in 2007 gevraagd adviezen te geven aan de erven Toonder. Of ik dat in voldoende mate gedaan heb weet ik niet maar ik kreeg wel altijd sympathieke uitnodigingen voor dit soort bijeenkomsten en ook nog ieder jaar een fraaie kerstkaart.
Gesodemieter in stripland. Niks nieuws, alleen andere gezichten. OK, een kok die uitgever wil spelen en naar het schijnt zijn medewerkers niet altijd goed betaald. Eh dat klinkt wat zwak. "niet betaald" had ik begrepen. Niet iedereen maar genoeg om voorzichtigheid te betrachten en laat ik er gelijk maar aan toevoegen dat er voldoende stripmakers zijn die het avontuur wel aan willen gaan want op de eerste plaats wil een stripmaker vooral publiceren en de kok is goed in de indruk geven dat hij grootse plannen heeft. Hij heeft dan ook al een man of 10 die graag bij de uitgeverij (ook al word deze enige slechte karaktereigenschappen en tekortkomingen toegeschreven) willen horen. Naast wat kansloze gevallen die, als ik uitgever was, wat ik niet ben, geen plaats zouden krijgen in mijn fonds, ook al brachten ze daarvoor geld mee. Maar er zijn wat goeie stripmakers die onderdak gevonden hebben bij de uitgeverij van de kok. Ik wil even benadrukken dat ik 's mans beroep zeker niet kleinerend benoem. Ik heb deze beroepsgroep hoog staan. Ik sleep zijn beroep er bij omdat hij zichzelf ook als zodanig afficheert en het duidelijkheid schept.
De vraag is moet je andere stripmakers waarschuwen tegen de vermeende praktijken van de man of kun je het beter doodzwijgen. Hoeveel stripmakers lopen er in Nederland rond die er min of meer van kunnen leven? Ik zeg hooguit 30. Ik ga er van uit dat deze inmiddels allemaal wel vernomen hebben hoe de vork in de steel zit. Een andere optie is het negeren van de man. Ja daar ben ik wel een beetje van geloof ik. Zo een iemand word gedreven door publiciteit g**lheid en zal niet stoppen zolang hij genoemd blijft worden of zijn geld op is. Dat laatste zit er eerder in dan de eerste optie. Waar een stripmaker met graagte zijn 10 gratis exemplaren aanpakt en het onderwerp 'betaling' zorgvuldig buiten beschouwing zal laten zijn drukkers natuurlijk uit ander hout gesneden. Omdat het gesodemieter nog volop aan de gang is plaats ik een filmpje waarin de situatie uitgelegd word van wat er onlangs is gebeurd aan onfrisse zaken en de volgende overdenking "stripmakers waarschuwen of de kok negeren" aan de orde komt;
Voor de goede orde; Seb is uitgever van https://uitgeverijpersonalia.nl/ ik heb over Seb geen wanklanken vernomen betreffende het nakomen van afspraken tussen hem en stripmakers. Ik betwijfel of Seb een verantwoorde maaltijd kan fabriceren dus dit is niet de kok.
Ditmaal gaat mijn overdenking over gedoe. Sommige personen beweren dat je
Zaken waarover je al heel lang iets wilde schrijven maar nu door het Beeld en Geluid initiatief "De schatkist" eigenlijk niet meer omheen kan. Mijn opa aan moeders kant was visserman, kuiper en loodgieter geweest. Ja ook oorlogsheld en creatief. Geboren eind 19e eeuw. Wat hem typeerde was zijn wijze van vertellen. Boeiend en toch leuk. Ik heb slechts weinig mensen gekend die hem evenaarden. Ok, ik was vernoemd naar mijn opa en mijn oma dus kreeg veel verhalen te horen. Mijn opa was een graag geziene gast. Hij reisde graag en vertelde zijn verhalen vloeiend in het Engels als daar gelegenheid voor was. Hij kende de meest uiteenlopende mensen en had het met velen aan de stok want opa kon maar moeilijk ja-knikken. Een van zijn goeie kennissen was Wim van Beelen. Wie was Wim van Beelen? Een begaafd en gedreven fotograaf maar (en dat interesseerde mij natuurlijk enorm) de cameraman van veel tekenfilms. Met zijn zelfgebouwde camera schoot hij in zijn woning aan de Boulevard in Katwijk tekenfilms voor verschillende animatoren. De bekendste was Borge Ring die van Beelen zijn "O my darling" op het celluloid liet zetten. De film werd genomineerd voor een Oscar.
Wim van Beelen werkte mee aan meer tekenfilms. Beeld en Geluid kwam met deze op de proppen:
